Het Horror Vacui 2

De lotgevallen ener kunstenaar. Les petites miseres de la vie d’artiste

Een kunstenaar zoekt de chaos steeds weer op. Waarbij eerder gemaakt werk hem in de weg kan staan. Het beginnen vraagt een delicate balans tussen hoofd en hart. Zoals het fietsen op een rul zandpad. Waarom de kunstenaar steeds opnieuw kiest voor die strijd is de vraag. Is hij vergroeid met het spanningsveld?

Gesponsorde koppelingen

Baden in de oerzee.

Een kunstenaar kiest voor een terugkerende ontmoeting met de chaos. Hij stort zich, steeds opnieuw, in die holle trechter van zuiging, dat wormhole naar de oerzee, die ons terug wilt hebben. Het vormeloze is de klei die hij wil kneden. Hij zal de vreugde over het tijdelijk verwerven van vorm steeds opnieuw laten varen en wederom onzekerheid en chaos aanschouwen, want alleen uit de chaos kan hij een nieuw universum scheppen. Zonder het baden in de oerzee geen vernieuwing, geen verandering.

 

Bevrijding door vernietiging.

Een geslaagd schilderij geeft voldoening tot het nieuwtje er van af is. Het verlangen naar het zoeken keert terug. En dat vorige werk kan dan een probleem zijn. De kunstenaar kan nog teveel vast zitten aan die geslaagde vorige ervaring, zodat hij niet voldoende vrij komt. Het komt dan voor dat hij het vorige wil vernietigen om zich ervan te bevrijden. Each men kills the thing he loves. Het beste is de boel uit de buurt te houden, op te bergen. Pas na langere tijd kan hij het voorafgaande op zijn waarde schatten zonder er nog hinder van te ondervinden.

 

Gefluister.

Het opstarten van een nieuw object is moeilijk, de diepste leegte, het totale niets, waar men het liefst snel vandaan zwemt. Toch moet men juist daar verwijlen. Ontspannen en dan in een lichte trance raken. Het zachte innerlijke gefluister aanhoren. Men wiegt op en neer. Is men louter ratio, er komt slechts droogte en starheid. Is men een en al gevoel, men spoelt door de afvoer weg in zijn eigen sentiment. Er in en er uit is de opzet. Het gevoel hoest een spannende klodder op maar de ratio grijpt deze bij de lurven en gooit hem in een kader. Teneinde deze kwak optimaal in beeld te brengen en af te scheiden van de overige oersmurrie.

 

Het zandpad.

Het  is fietsen op een rul zandpad. Het stuur moet losjes vastgehouden worden om de fiets de kans te geven zijn eigen weg te zoeken tussen de bobbels en verschillende dichtheden. Te strak vasthouden en de fiets ketst af op iets ongewensts en valt om. Het stuur helemáál niet vasthouden is ook uit Den Boze want dan valt men al vóór men vertrokken is.

 

Kunstgrepen.

Meestal hebben kunstenaars kunstgrepen om op gang te komen, het starten met bepaalde geliefde basisvormen of losweg een klodder tegen het doek aan gooien of men plakt het onderhemd van de buurman er op. Een mens kan op zijn atelier niet snel voldoende halffabricaten hebben rondslingeren, hoe meer hoe beter. En men kan ze met een zekere vlotheid maken, er zo eens een slag naar slaan, juist omdat het eerste aanzetten zijn.

 

Richtlijnen.

Als er wat vormen aan of in elkaar gezet zijn om te kijken wat er gebeurt, dan begint er een spanningsveld te ontstaan tussen wat al is, en wat nog kan gaan komen. Het lijkt op het steeds dieper een fuik in zwemmen. Er zijn een aantal beslissingen genomen: er is een kleine wereld op zichzelf aan het ontstaan die richtlijnen begint af te geven voor het vervolg.

 

Gokverslaving.

Is de worsteling spannend wegens de onzekerheid over het resultaat? Zoals een gokverslaving? Wat is de aantrekkingskracht van dit hele gebeuren? Het klauteren door een wormhole en je vast klemmen aan de ribbelige wanden om niet weggezogen te worden? Gaan waar nog niemand gegaan is?

 

Een evenwichtskunstenaar.

Is het de hoop het ultieme werk aller werken te maken? Is het daarom dat sommige kunstenaars niet kúnnen ophouden met het schilderen aan een doek, ook al is er menig hoogtepunt bereikt en had men al naar eer en geweten kúnnen stoppen? Nee, maar als ik nu nog iets verder ga, dan, ja dan.... Zo is intussen menig goed doek verknald. Ten prooi gevallen aan de lokkende chaos. Wat de artiest tot een evenwichtskunstenaar maakt. Hij moet wankelen langs de ravijnen die uitzien op de oersoep, maar hij mag er niet in storten. En vol roekeloze overgave doet hij dat soms wel.

Gesponsorde koppelingen

Facebook

Blijf op de hoogte van nieuwe dingen en deel ook je eigen artikelen op Facebook!

Reacties

 

Meer in Kunst

Meer van Miriam van Zelst