Geen schijn van kans
Een verhaal dat je in zijn greep houdt tot het einde
Ik hoop dat dit verhaal iemand aan het denken zet, en dat je verrast bent aan het einde.
Ik vaar met mijn bootje richting twee roodgloeiende stipjes in het niets, nieuwsgierigheid dwingt mij dit te onderzoeken. Ergens in mijn achterhoofd weet ik wat dit moet voorstellen, maar daar wil ik liever niet aan denken. Ik kom steeds dichterbij, stoot ondertussen mijn elleboog drie keer aan het zelfde uitsteeksel in mijn bootje en vloek die maal binnensmonds. Ik ben nu zo dichtbij, dat ik de gloeiende stipjes aan zou kunnen raken, maar ik durf het niet. Ik graai ergens achter in de boot naar mijn peddel, ervan overtuigd dat ik meteen raak grijp in deze duisternis. Niet dus. Ik slaak een diepe zucht en draai mij om, teleurgesteld mijn blik nu af te moeten wenden van het mirakel. Met mijn pasgekochte zaklamp zoek ik mijn bootje af naar mijn peddels. Tevergeefs, die rotdingen zijn nergens meer te bekennen. Ik besluit me weer om te draaien om de roodgloeiende stipjes opnieuw te bewonderen. Voor het eerst zie ik de stipjes nu beweging, en het geeft me een angstaanjagend gevoel. Toch weet ik op de een of andere manier dat ik veilig ben, en trek me niets van de bewegingen aan. Dan verdwijnen de stipjes met een luide plons onder water, en voor ik het weet schommelt mijn bootje van links naar rechts. Ik grijp naar het verdomde uitsteeksel dat me net nog irriteerde, maar me nu van pas komt, en klem me vast. Ik kijk over mijn schouder en schijn met de onder mijn arm geklemde zaklamp op het water, en daar verschijnen de roodgloeiende stipjes opnieuw. Er loopt een rilling over mijn rug. Mijn bootje schommelt steeds heftiger en de roodgloeiende stipjes zien er steeds angstaanjagender uit. Ik voel dat mijn bootje gaat omslaan en ik schreeuw het uit van angst, ik weet wat er gaat gebeuren. Eenmaal in het water word ik vastgegrepen door de krokodil en hij geeft me een doodsrol, zijn manier van voedsel verzamelen. Ik voel angst, verdriet, leegte en een lichte bevrijding, en totaal geen pijn. Ik probeer mij, natuurlijk tevergeefs, te verzetten. Ik betast voor de laatste keer de ring aan mijn rechterhand, en de duisternis neemt het over. Mijn ogen lijken niet meer te werken, en ik geef mij over. De wekker gaat, het is tien over zes. Ik weet dat ik snel uit bed moet om mij aan te kleden en mijn make-up op te doen, maar in plaats daarvan druk ik mijn wekker uit en ga op mijn rug liggen. Ik denk na over mijn avontuur, en begrijp plotseling hoe ik dit heb kunnen verzinnen.
Dankzij de geweldige zender: National Geographic.
Log in met je Foobie account om een reactie te plaatsen!
