Kaliningrad
Een reisverhaal van Zaventem naar Kaliningrad en terug. Het is toch altijd een belevenis.
Reis jij ook af en toe naar een onbekende bestemming ? Rusland is mooi. Dit maal was de reis naar Kaliningrad, een Russisch gebied in het voormalige Pruisen.
Reizen is altijd al een beetje een avontuur. Het liefst reis ik met de wagen. Dan ben ik zeker dat ik alles bij me heb wat ik bij me wil hebben en ik hou niet zo van het dragen van zakken en koffers. Natuurlijk als ik vlieg, dan is het materiaal dat ik mee neem erg beperkt. Zeker als ik ergens een opmeting moet gaan doen. Op een dag kreeg ik de opdracht naar Kaliningrad te vliegen.
Kaliningrad is een Russiche enclave binnen het grondgebied van de Europese gemeenschap. Je kan het een beetje vergelijken met het Vaticaan of Zwisterland, maar is minder bekend. Het gebied kennen we uit onze geschiedenisboeken eerder als Pruisen.
Die ochtend begon erg vroeg. Om zeker te zijn om voor de file in Zaventem te zijn, noem het Brussels North, was ik erg vroeg op stap. De auto achter gelaten op de parking, natuurlijk opgeschreven op het parkeerticket waar ik deze keer haar achter liet. Ik leer soms van mijn fouten. De inkomhal was nog zo goed als leeg. En er was werkelijk niets te beleven. Ik had afgesproken met mijn collega's aan het slot van de luchthaven. Ik bekijk het nummer van het slot voor mijn vlucht, schrijf deze neer op een stukje papier, want tegen de tijd dat ik door de customs gewandeld ben, weet ik vast en zeker niet of het nu slot 26 of 62 of was het misschien 29 of 92 ?Een dyslectisch brein kan af en toe bijdragen tot en fantasierijke verwarring. Waarom geven ze die slots gewoon geen naam, dat is toch gewoon eenvoudiger te onthouden ! Geen drukte, geen lange wachtrijen met nerveuze kinderen of vreemde opdringerige culturen, gewoon rust. Daar hou ik van. Zo kan je nog eens een klapje doen met de veiligheid of de douane.
Ik ben duidelijk niet de enige reiziger naar Kaliningrad. Nog een Belg die voor zijn werk naar dit deel van Rusland reist. We praten wat, wisselen wat ideeën uit. We doden de tijd. Ondertussen stuur ik een bericht naar mijn collega met de vraag waar hij blijft. Hij is net aangekomen in de vertrekhal. Maar naar drie kwartier zie ik hem nog steeds niet. En het slot waar ik zit blijft opvallend leeg. Ik bel terug naar mijn collega om te vernemen dat ze het slotnummer veranderde. Dus, weer even dit noteren op een briefje en op weg zijn we op zoek naar een het nieuwe slotnummer. Ik ben daardoor de laatste in de wachtrij, maar ik heb geluk als ik verneem dat het vliegtuig uit Polen vertraging heeft. Met drie kwartier vertraging verlaten we Zaventem, op weg naar de Chopin luchthaven in Warschau Polen. We vragen de piloot in Warschau te vragen om onze vlucht naar Kaliningrad even te laten wachten, anders moeten we zeker een dag wachten op de volgende vlucht of een auto huren om van Warschau naar Kaliningrad te rijden.
De vlucht verloopt vlot. We krijgen zelfs ontbijt. Nu weet ik niet wat ze in Polen gewend zijn als ontbijt, maar een klein broodje met een heet warm pikant worstje in een onstabiel aluminium schoteltje dat je moet snijden met een plastic vork/mes combinatie, te bot om de worst te snijden laat staan om de pilootzijn oog uit te steken, maar hetmoet ons de honger proberen te vergeten. Er is ook nog een koekje bij en koffie of thee. Het is onbegrijpelijk hoe sommige trachten te besparen op de vlucht maar als Belg vind ik besparen op eten een doodzonden. Waar is die goei oude tijd van SABENA ? Dat was pas eten! Wat heeft Schweitzer ons toch aangedaan. Ik vlieg dan wel met Star Alience, maar op keuken gebied hebben ze geen ster verdiend. En we hebben geluk. Er staat voor alle Belgen een speciale bus klaar als we landendie ons onmiddellijk naar onze aansluiting brengt. Een kleine turboprop staat ons op te wachten en staat al warm te draaien. We danken de stuard nog voor zijn hulp en vragen of onze bagage ook aan boord wordt gebracht. "Yes" is overtuigend genoeg om ons te doen instappen. Even taxiën en weg zijn we. Als middaglunch krijgen we nog een snoepje en eenklein stukje chocolade. Een klein luidruchtig vliegtuig laat ons via de Baltische zee vliegen om vervolgens via de baai van Kaliningrad te landen op het kleine vliegveld van de luchthaven. Dat deel van de luchthaven is nog door de Duitsers aangelegd. Zelfs de zoeklichten van die periodestaan als oude monumenten op de luchthaven. De landingsbaan is zeker aan vervanging toe want als we landen gaat het kleine vliegtuig alle kanten op.
We komen aan op het gebouw. Deurne luchthaven lijkt er wel een internationale allure door te krijgen als je deze zou vergelijken met deze van Kaliningrad. Het symbool van de hamer en sikkel is nog steeds zichtbaar op het kleine gebouw, maar er is duidelijk een likje verf nodig hier en daar. Ook binnen in het gebouw stap je binnen in een interieur van de jaren 60, ook wat aan vervanging toe. Het is duidelijk dat deze luchthaven niet veel gebruikt wordt. Maar ondertussen hebben mijn advies opgevolgd. De laatste keer toen ik er was zag ik hoe ze de oude symbolen vervangen hadden door mooie grote blauwe letter met de naam van de stad erboven. En, ze hadden ook geschilderd. Ik denk dat ze mijn gedachten gelezen hadden.
En dan is het wachten op de bagage. Alleen alle Belgen blijven aan de kant staan wachtende op hun bagage. De beambte zegt tegen ons in haar beste Engels: "Today is everything maybe, nothing is certain...". We kunnen het geweten hebben. Blijkbaar zijn de Polen dan toch niet zo een goede organisatoren. Hun Paus zal dat waarschijnlijk wel van de Italianen geleerd hebben denk ik dan.
Gelukkig heeft Star Alience voor een overlevingspakket gezorgd. Alle Belgen krijgen een toilletzak en een enorme T-shirt om de periode te overbruggen. De T-shirt kan ik als slaapkleedje gebruiken. De toilettas bevat een beperkt aantal miniatuur dingen die te herkennen zijn als: scheermesje, scheercrème, tandpasta, een kam (ik herken de vorm vanuit mijn jeugdjaren...), wat shampoo en een stukje zeep. Op elk onderdeel staat duidelijk in het Russisch in miniatuurlettertjes te lezen wat het is. De verrassing komt pas als je ze wil gebruiken. Toen ik 's avonds mijn tanden probeerde te poetsen met de miniatuur tandenborstel voor de spiegel in mijn nieuw wit slaapkleedje kwam de verrassing. De smaak van de tandpasta. Ongelofelijk. Een vettige pekelsmaak om nooit te vergeten. Ik moest er van kokhalzen. Hoe bedachten ze het. Ik had echt moeite om hiermee mijn tanden te poetsen. Ik proef de smaak vandaag nog. Tot ik letter per letter probeerde te ontcijferen wat op de verpakking te lezen stond. Ik had nog nooit scheerschuim in een tube gezien. Hoe culturen zelfs op dit vlak kunnen verschillen. Misschien volgende keer toch maar de taal leren voor ik terug naar Rusland vertrek ?
Gelukkig had ik mijn meetapparatuur in mijn handbagage meegenomen. Maar de volgende keer stop ik er zeker twee paar sokken en wat ondergoed bij, zeker bij warm weer. Het duurt zeker twee dagen om de bagage van Warschau naar Kaliningrad na te sturen. Net op tijd om naar België terug te reizen.
Ik had tijd op de power plant op te meten. Ik had er twee dagen tijd voor. Alles netjes opgemeten, gefilmd en gefotografeerd. Ik heb zelfs een volledige droogstaande wodka bar ontdekt, buiten op het dak onder het staal van de luchtfilter. Voor de rest heb ik respect voor Russische technologie. Ik heb al heel wat bedrijven bezocht over heel de wereld, nog nooit zak ik zo een mooie en schone power plant.
Op de terugweg wordt ik door de Russische douane opzij genomen. Iedereen mag instappen, behalve ik. De motoren draaien, maar ik krijg mijn paspoort niet terug. Het enige wat ze me zeggen is "Tsjib, tsjib...". Weet ik wat ze daar mee bedoelen. Na tien minuten krijg is mijn paspoort terug. "Tjib" zegt de beambte en wijs naar het symbool van een chip die afgedrukt word op mijn reisdocument. Ik krijg nog het woord "Good" te horen met de duim omhoog. Blijkbaar hadden ze nog nooit een dergelijk reisdocument gezien en moesten ze het bestuderen.
De vlucht naar Polen verloopt vlot. Weer een snoepje en een stukje chocolade. Nu we landen binnen de Shannon landen, moet ik nu weer de douane uit. Ik heb het geluk onderzocht te worden door een bloedmooie Poolse in legeruniform en moet uitleggen waarom de laserafstandmeter dient, het touwtje met een gewicht aan, een rolmeter en de plannen van de power plant in Kaliningrad. Ik mag daarna terug door en vertrek terug naar Belgenland. Dit maal krijg ik Pools avondeten. Niet echt iets om veel woorden aan vuil te maken. Wat zal ik blij zijn terug iets degelijks achter de kiezen te hebben.
Log in met je Foobie account om een reactie te plaatsen!
