Partner van een diabeet


Publicatie datum:

Leven met een Diabeet, een vergeten groep.

Gesponsorde koppelingen

Ik wil dit verhaal niet de wereld in helpen om medelijden te krijgen, maar een beetje aandacht voor de partner van een diabeet zou niet misstaan.

 

Mijn man is diabeet, zoals zoveel mensen met hem. Helaas is er nog steeds geen behandelmethode om Diabetes te genezen. Dit verhaal gaat echter niet over de ziekte Diabetes, maar over wat het met je doet als partner en je naaste omgeving.

Mijn man en ik zijn al 23 jaar bij elkaar en zolang ik hem ken heeft hij al Diabetes. Hij heeft type 1, is in het bezit van een insulinepomp en heeft sinds vorig jaar ook een sensor. Deze insulinepomp zit door middel van een infuusset verbonden op een plaats van zijn buik. Hier krijgt hij regelmatig insuline door toegediend. Tevens zit de sensor op zijn buik ingebracht. Deze communiceert de glucosewaardes met de insulinepomp. Deze geeft indien nodig dan een seintje af of de waardes te snel stijgen of dalen.

Dit is natuurlijk wel een belasting voor mijn man, maar zijn levensstandaard is hier wel enorm op vooruitgegaan. Waar ben ik in dit verhaal?

Toen ik mijn man leerde kennen was hij een diabeet die zichzelf 4 keer op een dag spoot door middel van een insulinepen. Hij controleerde zichzelf of zijn waardes binnen de marges bleven. Op een nacht,  het staat in mijn geheugen gegrift het was rond half 3 s'nachts. Ik hoorde een oorverdovende schreeuw en vervolgens leek het hele bed in beweging. Mijn man schokte over zijn hele lichaam en gleed vervolgens uit bed waar hij met zijn hoofd tegen de verwarming aan stootte. Ik was volledig in paniek en rende naar de kamer om het alarmnummer te draaien. Ik moest mijn huisarts ook gaan bellen, maar kon op dat moment niet eens zijn nummer bedenken. Ik hoorde mijn man in de slaapkamer maar tegen de verwarming aan slaan. Toen de hulpdiensten arriveerden werd er gedacht aan epilepsie. Mijn man in de ambulance en ik mee. Op de eerste hulp werd uiteindelijk een bloedsuiker geprikt, dit had ik nog niet kunnen bedenken. Je bent tenslotte volledig in de war en weet niet wat je overkomt. Mijn man had intussen ook een spierverslapper gehad, en kwam weer bij. Zijn bloedsuiker was aan de lage kant maar dit werd geweten aan het feit dat zijn lichaam een grote inspanning had verricht. Ik kreeg het advies om de auto op te gaan halen en mijn man weer mee te nemen naar huis. Nou moet je weten dat we 4 hoog woonden en niet in het bezit waren van een lift. Ik was op dat moment zo van slag dat ik niet eens kon bedenken dat er taxi's bestonden. Ik ben dus naar huis gelopen en heb de auto gehaald. Vervolgens heb ik mijn man meegenomen en de trap opgesleept met een spierverslapper in zijn benen. Dit tafereel heeft zich nog 2 keer herhaald later die week maar dan zonder ziekenhuisopname. Ik ben zelf gaan uitzoeken wat zijn bloedsuikers waren op het moment van een aanval. Het bleek dat deze te laag waren. Hierop hebben we contact opgenomen met het ziekenhuis voor een consult met de internist. Dit kon na lang aandringen worden gerealiseerd. Ik moet eerlijk zeggen het s'nachts niet kunnen slapen omdat je bang bent dat het weer gebeurt breekt je aardig op. Bij onze bezoek aan de internist heb ik gevraagd of mijn man kon worden opgenomen om de oorzaak te vinden van de onverklaarbare hypo's en mij zo de kans te geven om even bij te komen. Het antwoord was pasklaar, als ik dit niet voor mijn man over had dan hield ik niet genoeg van hem. Nou toen knapte er iets in mij...

Mijn schoonmoeder is uiteindelijk gekomen van de andere kant van het land, de familie woonde allemaal ver weg en konden dus ook niet zo bijspringen. Samen hebben we ons mannetje gestaan en zijn door deze moeilijke periode gekomen. Mijn man bleek verzadigde spuitplekken te hebben welke in rust insuline afgaven en zo verantwoordelijk voor de hypo's waren.

Het vertrouwen is echter nooit meer helemaal terug gekomen, mijn voelsprieten voelen haarfijn aan als er iets niet klopt.

Mijn man heeft een aantal jaren later in een ander ziekenhuis voor het eerst een insulinepomp gekregen welke de insulinebehoefte meer verspreid over de dag. Hier stond ik ook wantrouwig tegenover je geeft iets uit handen en ik mag graag de grip op alles houden. Dit kan natuurlijk niet dat nap ik ook wel. Nu denkt een ieder of mijn man geen verantwoordelijkheid kent in dit verhaal, maar niets is minder waar. Mijn man kent zijn verantwoordelijkheid heel goed, maar wat iedere partner zal herkennen is dat een diabeet met ontregelde bloedsuikers wel een andere persoonlijkheid lijkt te worden. Die van mij kan heel boos/humeurig worden. Hier is dan niets tegen te beginnen. Dit is voor mij al een teken dat er iets gaande is, maar hoe krijg je dan gedaan dat hij zijn bloedsuiker controleert? Uiteindelijk doet hij dat wel maar dit geeft de nodige strubbelingen in ons huwelijk. Probeer dan maar eens altijd de liefhebbende partner te zijn. Dit lukt niet altijd en zijn verantwoordelijkheid is dan ook ver te zoeken. Vorig jaar heeft mijn man een sensor erbij gekregen, welke is gekoppeld aan de pomp voor zijn glucosewaardes. Behalve dat mijn man een grote verantwoordelijkheid kent is hij ook reuze eigenwijs. Of dit een eigenschap is die bij diabeten hoort of een familietrekje ben ik nog steeds niet achter. Dit geeft voor ons partners natuurlijk een extra moeilijkheidsgraad. Mijn man had de sensor en we hadden een feestje. De sensor gaf aan dat zijn bloedsuikers aan de hoge kant waren, dus mijn man dient zichzelf insuline toe om deze naar normale waardes te brengen. Na een uur lijkt er nog geen wijziging gekomen te zijn in de waardes volgens de sensor. Hier komt het stukje eigenwijs/ reactie van een diabeet op bloedsuikers die niet kloppen. Hij gaat zijn bloedsuiker niet controleren met een bloedsuikermeter maar vertrouwt volledig op de sensor. Hij dient zich opnieuw insuline toe. Hier komt wederom geen reactie op van dalende bloedsuikers aldus de sensor. Nog steeds gaat mijn man niets controleren en vertrouwt volledig op de sensor. Opnieuw gaat hij insuline toedienen. Na herhaaldelijk aandringen van mijn kant geeft hij toe dat hij zich niet goed voelt het zogenaamde hypogevoel. Maar dit kan niet want zijn bloedsuikers zijn aan de hoge kant. Ik vertrouw het niet en haal zijn bloedsuikermeter en alvast suiker om hier al wat van te geven. Mijn hart klopt me in de keel en mijn sensoren zijn tot het ergste getergd. Dan zakt hij door de benen, nog wat suiker erin en hij lijkt weer iets op te krabbelen. Ik trek de pomp los en denk alleen maar hij heeft een hypo. Dan gaat hij wederom door de benen en beland op de grond. Hij is niet meer aanspreekbaar en zeer onrustig. Ik probeer hem rustig te krijgen wat niet lukt. zijn bloedsuiker prikken lukt ook niet doordat hij te erg is verkrampt. Dan maar aflezen op de pomp, hoe gaat dat. Toen de uitleg er was van de firma hoefde je als partner niets te weten. Het was toch niet jouw pomp? Ik neem me voor, dit gebeurt me niet meer. Mijn man wordt opeens heel stil en begint blauw te worden. Akelig stil vind ik. Wat nu, ik raak nu goed in paniek. Voor ik het weet is er een ambulance en krijg ik de hulp die ik nodig heb. Mijn kinderen zijn volledig in paniek en weten niet wat er met papa aan de hand is en denken het ergste. Ik ook maar denk het alleen maar. Opeens krijgt mijn man weer kleur en wordt heel onrustig. Hij moet worden vastgebonden op de brandcard. In de ambulance worden de nodige controles gedaan. Dus ook zijn bloedsuiker. Deze is nog te laag, veel te laag moet ik zeggen. Hij krijgt Dextro toegediend, maar weet helemaal niet wat er is gebeurd of wat hem is overkomen.De kinderen komen vragen hoe het gaat en durven pas na een poosje kijken of het echt goed gaat met papa. Na 3 kwartier in de ambulance kan mijn man redelijk op de benen staan om uit de ambulance te komen. Het feestje waar we waren is over. Iedereen is van slag en blij dat hij de ambulance lopend heeft kunnen verlaten. Bij mij zit de schrik er goed in en in een kamertje achteraf besef ik pas heel goed wat er is gebeurd en had kunnen gebeuren. Maar ja met wie kun je dit delen? Je moet sterk zijn voor je kinderen, man en een ieder die het heeft zien gebeuren. Wat het met jou doet als partner daar vraagt niemand naar. De volgende dag zijn we in het ziekenhuis om te kijken waarom het zo fout heeft kunnen gaan. Nu blijkt dat mijn man teveel vertrouwt heeft op de sensor en te weinig op zijn gevoel. Hij heeft zich teveel insuline toegediend, waardoor hij een soort insuline bom heeft gemaakt. Hij had eerder met een extern bloedsuikermeter moeten controleren en niet blindelings moeten vertrouwen op de sensor. Je moet hier dus duidelijk mee leren omgaan. Dit wil niet zeggen dat de sensor niet goed is, je moet het alleen als hulpmiddel gebruiken en niet als leidraad.  Wij hebben ons lesje geleerd, maar het had ook een hele dure les kunnen zijn. Wat betreft mijn vertrouwen, deze heeft wederom een deuk opgelopen. Dit is heel moeilijk om uit te schakelen. Ook mijn kinderen hebben dat vertrouwen nog niet. Als gezin kom je wel sterker uit deze ervaringen. Maar vertellen en begrijpen wat het echt met je doet als partner en kinderen van een diabeet dat werkt blijkbaar niet. Ik weet wel dat de diabeet de echte patiënt is, maar de partner en kinderen krijgen ook genoeg voor hun kiezen. Een beetje begrip vanuit de medische kant en je omgeving zou hier ook op zijn plaats zijn. Daarom dit advies: Het is vreselijk wanneer iemand ziek wordt, maar zijn of haar omgeving moeten ook heel veel inleveren. Dat doen ze vaak met liefde, daarom is begrip en interesse in deze vergeten partij van groot belang.


Auteursinformatie


Geschreven artikelen: 3
Leden aangebracht: 0

Meer uit de categorie meningen-ervaringen

Mooie baby’s, de mooiste baby’s

Alle baby’s zijn mooi maar sommige baby’s zijn nog mooier, op deze pagina de mooiste baby’s verzameld.

Meten is weten!

Meten is weten, dat is iets wat mijn partner net ter sprake bracht. Hij was rijst aan het koken en meet precies af hoeveel water hij moet hebben. Hij wil namelijk niet teveel water verspillen.

Weg met het woord homohuwelijk.

Waarom homo’s, waar dan ook ter wereld, geen homohuwelijk kunnen sluiten.

Motorrijden? Je rijbewijs, en dan?

Motorrijden, waarom zou je dat gaan doen?

Ziekteverzuim middels SMS accepteren?

Ziekmelding per sms is ongewenst

Stad zonder hart

Verslag van de herdenking van het Rotterdamse bombardement

Pest aanpak in het onderwijs

Op de meeste basisscholen komt pesten voor, hoe dan te handelen

Inwoner met schulden. het verhaal over mijn inwonende schuldenaar.

verhaal over een man met problemen thuis.

Hoe val je 10 kilo af zonder honger

Ervaringsverhaal

Wat is Niburu en wat moet ik ermee?

Wat is Niburu en wat moet ik van Niburu.nl denken?

Student in de bijstand

Mijn visie op mijn situatie en de politiek

Verlovingsring zoeken

Opzoek naar een verlovignsring? Dan moet je enkele basis regels goed kennen.

De nieuwe 2012 Audi A6 Sedan

De nieuwe verbeterde Audi A6 met minder gewicht en veel meer veiligheid. Ondanks dit nog evenveel rijplezier.

Barclays Bank

Weer de zoveelste fraude zaak in de bankenwereld.

Peuterschool: niet voor mijn kind. Full-time moederschap: wel voor mijn kind

De mening van mensen over full-time moederschap en een kind dat niet naar de peuterschool gaat Meningen en mensen: ze horen bijelkaar

Amsterdam tijdens de wederopbouw. Het dagelijks leven in huis

Amsterdamse Kinkerbuurt tijdens de jaren 50 en 60. Dagelijks leven in ons huis in de Tollensstraat

Was vroeger alles beter? Alles was beter!

“ Tiny Tim “ dat is het eerste wat mij is bijgebleven vandaag , en mij aan het nadenken heeft gezet. Ik las hier vandaag een stukje over op het internet, nadat mijn vriend mij hier een linkje over had gestuurd. “ Zelfvoorzienend leven” in een klein huisje dat je van alle basisvoorzieningen kan voorzien. Dat is

Het OV en zijn reizigers

Iedereen klaagt over het ov, maar de reizigers zijn ook niet alles!

Pesten en gepest worden.

Ruzies met je medemensen. Wat te doen?

Wat is rechtvaardigheid?

Een analyse van het begrip rechtvaardigheid

Geert Wilders en moslims

Wilder in de Nederlandse politiek

Mijn eerste dagen in Ghana

De eerste ervaringen in Afrika. Of heet het een cultuurshock?

Geeft een ondernemer een fout eerder toe dan een minister?

Fouten toegeven is niet gemakkelijk. Wie scoort er nu het beste van de twee? De ondernemer of de overheid?

Boekhouden met conscribo

Goedkoop en simpel boekhoudsysteem voor verenigingen

Slaapritueel, hoe zorg ik ervoor dat mijn kind doorslaapt?

Het artikel beschrijft hoe het bij ons gelukt is om onze dochter op jonge leeftijd door te laten slapen en als dreumes met plezier / zonder gezeur naar bed te laten gaan.