De oorlog in Vietnam


Publicatie datum:

Een korte beschrijving van de Vietnam oorlog

Gesponsorde koppelingen

In Vietnam staat de Vietnam-oorlog beter bekend als de Franse Oorlog (1946-1957) en de Amerikaanse Oorlog (1957-1975). Tijdens de Tweede Wereldoorlog kwam Vietnam, dat toen nog onderdeel uitmaakte van het Franse Indo-China informeel onder controle van de Japanners na de overgave van Frankrijk. De regering van het nieuw gevormde ‘Vichy France’ werd de feitelijke machthebber in het gebied. Tegelijkertijd vormde zich een communistisch-nationale verzetgroep genaamd Viet Minh, naar hun leider Ho Chi Minh. Deze fanatieke aanhangers die vóór een onafhankelijk Vietnam waren hadden het plan de controle over het land over te nemen na de oorlog. Ho Chi Minh kon daarbij rekenen op de steun van het Amerikaanse OSS (de voorloper van de CIA) die de training en financiering van de guerrilla’s voor zijn rekening nam.

Gesponsorde koppelingen

Tweede Wereldoorlog

In 1944 maakte de Japanse regering een einde aan de Franse controle en droeg de macht over aan de Viet Minh, waarna de keizer van Vietnam aftrad en Ho Chi Minh Vietnam onafhankelijk van Frankrijk verklaarde. Dit stond de Fransen niet aan en na mislukte onderhandelingen bombardeerde de Franse vloot Haipong. Een bloedige strijd volgde, waarbij de Verenigde Staten inzagen dat ze Franse steun bij het uitdrijven van communistische invloed nodig hadden en aan hun zijde tegen de Viet Minh vochten. Ondertussen verslechterden de banden tussen Amerika en de Sovjet-Unie aanzienlijk.

1954 De Akkoorden van Genève

Het uitbreken van de Koreaanse oorlog in 1950 deed de Amerikaanse overheid vermoeden dat de oorlog in Indo-China de zoveelste poging was van het Kremlin om de communistische invloedssfeer te vergroten. Toen de Fransen begin 1954 een grote nederlaag hadden geleden in de slag om Dien Bien Phu, gaven ze zich over en vertrokken. In hetzelfde jaar werd in de Akkoorden van Genève vastgelegd dat Vietnam in tweeën gesplitst moest worden. In het Noorden richtte de Viet Nimh de socialistische staat, de Democratische Republiek van Vietnam op. In het Zuiden richtte voormalig keizer Bao Dai een non-communistische staat op.

1955-1964 Gesplitst Vietnam

Van 1955 tot 1960 bleef het relatief rustig in het gesplitste Vietnam. De Amerikanen bemoeiden zich intensief met de politieke toestand en zorgden ervoor dat veel ‘tegenstanders’ uit Noord-Vietnam opgepakt en geëxecuteerd werden, deze kregen rond deze tijd de naam Viet Cong. Ook de militaire macht van de Amerikanen groeide in korte tijd naar aanleiding van stijgende guerrilla-activiteit. Eind 1964 werden twee Amerikaanse schepen aangevallen door torpedoboten, dit is het zogenaamde Tonkin-incident. Na een tweede aanval kon toenmalig president Johnson dit niet meer over zijn kant laten gaan, er moest ingegrepen worden vond hij.

1964 USA raakt militair betrokken

Dit werd gedaan in de vorm van een eenmalig vergeldingsbombardement op Noord-Vietnam door de VS. Maar dit was niet het enige ingrijpen van Johnson. Hij zag zijn kans schoon en vroeg bij het Congres (Senaat en Huis van afgevaardigden) een resolutie aan waardoor hij de volmacht kreeg over de Vietnamoorlog. Later bekend als de Tonkin-resolutie. Achteraf is in 2005 gebleken dat die tweede aanval nooit plaatsgevonden heeft en dat dit alles een zogeheten “act of war” was. De Amerikanen zouden expres in het kustgebied van Vietnam zijn gaan varen, in een gebied dat volgens Noord–Vietnam tot haar territoriale wateren behoorde. Amerika bestreed dit. Amerika wist dat het bevaren van deze wateren een reactie van Noord–Vietnam moest ontlokken. Dit gebied was geen oorlogsgebied en hoefde niet door Amerikaanse schepen bevaren te worden. Dit was de uitlokking van een gewapend conflict. Amerika had de reden tot het voeren van oorlog gevonden, omdat Amerikaanse schepen beschoten waren door een vreemde mogendheid.

Naar aanleiding van deze aanvallen bombardeerde Amerika een deel van Noord-Vietnam, waarop weer aanvallen volgde van Vietcong kant. De strijd escaleerde snel en in anderhalf jaar tijd bombardeerden de Amerikaanse troepen Noord-Vietnam met miljoenen tonnen bommen, raketten en andere explosieven. Amerika stuurde duizenden mariniers richting Vietnam, in totaal werden meer dan 200.000 troepen gemobiliseerd. Op dat moment was de publieke opinie in Amerika nog positief gestemd, vrijwel iedereen was voor oorlog. De gevechten kostten heel wat militairen het leven. Het waren echter de burgers die het voornamelijk moesten ontgelden: bij duizenden kwamen ze om door de brute tactieken van zowel de Amerikaanse troepen als de Vietcong.

Het grote probleem voor de Amerikaanse troepen was dat de Vietcong door een groot gedeelte van Vietnam een stelsel van gangen had lopen. Via dit gangenstelsel konden de troepen zich gemakkelijk verplaatsen en snel wegkomen. De kleine Vietnamese militairen konden zich in tegenstelling tot de forsere Amerikanen goed door de tunnels bewegen en hadden daarmee een groot tactisch voordeel. De gangen werden bovendien beveiligd met zogenaamde “booby-traps”. Veel gruwelijke aanvallen zijn door middel van de tunnels uitgevoerd. Het waren echter niet alleen de Vietcong die gruwelijkheden uitvoerde, ook de Amerikanen hebben veel schade aangericht met o.a. napalm, massamoorden en verkrachtingen. Al met al was het een erg brute oorlog die pas eindigde toen de Amerikaanse bevolking lucht kreeg van de gruwelijke daden van de Amerikaanse troepen.

Protesten

De steun onder het Amerikaanse volk voor de oorlog in Vietnam werd onder president Johnson minder en minder. Hetzelfde geldt voor de steun bij de Westerse bondgenoten: ook hier kwam steeds meer kritiek op de USA, waarbij met name de Franse president De Gaulle zich roerde. In het beruchte protestjaar 1968 waren veel demonstraties en acties gericht tegen de Amerikaanse bemoeienis met Vietnam ("Johnson moordenaar! "). Het Tet-offensief maakte duidelijk dat men met een geduchte tegenstander te maken had en dat de oorlog waarschijnlijk niet te winnen was. Toen ook opinieleiders als Walter Cronkite afhaakten, werd het duidelijk dat de Amerikanen naar de onderhandelingstafel moesten.

1973 Vredesakkoord Parijs

Op 27 januari 1973 werden de vredesovereenkomsten van Parijs getekend, waarmee een einde kwam aan een voor Amerika mislukte oorlog. Voor de Zuid-Vietnamese troepen was de oorlog echter nog niet over. Door het vertrek van de Amerikaanse troepen en het wegvallen van de Amerikaanse financiële steun veranderde Zuid-Vietnam snel in een chaotisch oorlogsgebied. De slecht getrainde troepen van het leger konden geen weerstand bieden tegen de goed georganiseerde Vietcong en op 30 april 1975 beval Minh de overgebleven troepen hun wapens neer te leggen. Na bijna 30 jaar was de Vietnamoorlog eindelijk voorbij.

Na de oorlog

Zo’n 2 miljoen mensen ontvluchtten het land in de jaren ’70 en ‘80, ongeveer de helft kwam om bij het oversteken van de zee per boot. Op 2 Juli 1976 werd de Socialistische Republiek van Vietnam uitgeroepen. Deze nieuw gevormde Republiek vocht nog regelmatig met buurlanden, maar genoot uiteindelijk een relatieve rust. Dat kon echter niet gezegd worden van de 3 miljoen Amerikaanse soldaten die gediend hadden in Vietnam. Een groot deel van hen had grote psychologische schade geleden door de gruwelijkheden die zij hadden meegemaakt en konden nooit meer volledig in de samenleving integreren, mede doordat zij als misdadigers werden gezien door eigen landgenoten. 58.226 Amerikanen sneuvelden of raakten vermist, tegenover meer dan een miljoen Noord-Vietnamese en bijna een kwart miljoen Zuid-Vietnamese troepen. De bevolking had echter het meest geleden; tussen de 1 en 4 miljoen burgers vonden de dood, officiële cijfers zijn niet beschikbaar.


Auteursinformatie


Geschreven artikelen: 16
Leden aangebracht: 0

Meer uit de categorie onderwijs

Hun hebben

Moet 'hun hebben' voortaan goedgerekend worden? En waardoor ontstaat deze fout eigenlijk?

hoe werkt molrekenen, Mol en mmol

Leer op een makkelijke manier molrekenen, de basis van scheikunde!

Ondersteuning van uw kind in het onderwijs.

Hoe helpt u uw kind in het onderwijs?

Samenvatting Hoofdstuk 3 uit Neuropsychologie, over de gevolgen van hersenbeschadiging B. van Cranenburgh

Samenvatting Hoofdstuk 3. Analyse van het probleem.

dyslexie, geen paniek!

dyslexie en wat we er kunnen aan doen,