Black Butterflies (2011)


Publicatie datum:

Ze zocht voor een thuis, ze zocht voor liefde... Geconfronteerd met de Apartheid in Zuid-Afrika en een vader die minister van deze triaanse geweldpleging was. Met mannen als Jack Cope en Andre Brink die haar wél liefde gaven, maar nog steeds geen thuis. In zijn eerste speech die Nelson Mandela voorlas aan het parlement van het toenmalige Zuid-Afrika gebruikte hij Ingrids gedicht ‘Die Kind Wat Doodgeskiet Is Deur Soldate By Nyanga’ en gaf haar het grootste compliment dat zij ook daadwerkelijk verdiende!

Gesponsorde koppelingen

Gelukkige mensen hebben geen verhalen, wil het gezegde, en als je kijkt naar het leven van Ingrid Jonker geloof je onmiddelijk dat het omgekeerd wél waar is. In ‘Black Butterflies’ een biopic over deze Zuid-Afrikaanse dichteres die in 1965 op 31-jarige leeftijd stierf, laat regisseuse Paula van der Oest andermaal zien dat er voor een kunstenaar geen vruchtbaarder grond is dan een kwelde ziel. Maar ook dat er voor artiesten als zij nauwelijks te leven valt.

Gesponsorde koppelingen

Mocht je nog twijfelen: nee, ‘Black Butterflies’ is geen opwekkende, hartverwarmende film. Sterker nog: wie Carice van Houten wil zien in sympathieke rollen waarin ze alleen tijdelijk en ook nog grappig gek is (‘De Gelukkige Huisvrouw’) of pas na een dapper gedragen ziekte sterft (‘Komt Een Vrouw Bij De Dokter’), kan beter iets ander gaan doen. In ‘Black Butterflies’ speelt ze namelijk iemand die bij vlagen weliswaar heel charmant is en barst van scheppingsdrang, maar die ook last geeft van één van de meest vervelende bijwerkingen van (manische) depressie: grenzeloos egocentrisme.

Of Jonkers gekte een genetische oorzaak had – haar moeder leed ook aan een geestesziekte – of dat de combinatie van aanleg met een ongelukkige jeugd haar de genadeslag gaf, laat Van der Oest wijselijk in het midden. Zeker is dat Ingrid geboren werd onder een ongelukkige gesternte. Haar vader verliet het gezin nog voor ze was geboren, haar moeder stierf jong en toen ook haar grootouders overleden, werd ze samen met haar zus opgenomen in de nieuwe familie van pa, die daar duidelijk niet op zat te wachten.

Als kind begon Ingrid al met dichten, en toen ze volwassen was, maakte ze deel uit van een prominent gezelschap kunstenaars, de Sestigers, die zich alleen met literatuur bezig hielden, maar die zich ook verzetten tegen de apartheid. Haar succes maakte haar echter niet gelukkig. Haar dochtertje evenmin. En grote liefde Jack Cope (Liam Cunningham), een schrijver die haar tijdelijk voor de waanzin wist te behoeden, hield het ook al niet met haar uit.

Het wordt inmiddels een beetje saai om deze constatering te doen, maar toch: Van Houten is erg overtuigend in haar rol, en ze heeft schijnbaar geen moeite met het brede scala aan emoties dat Jonker ondergaat. Van kwetsbaar, verliefd en broos tot hard en ongevoelig; het volgt elkaar allemaal natuurlijk op. De gedoemde romance met Jack wordt bovendien op subtiele wijze gebracht; als kijker geloof je in hun liefde, maar snap je ook dat iemand als Ingrid, met haar woede-aanvallen, drankzucht en depressies, geen grote kans heeft op een happily ever after. En dan zijn er nog de sterke scènes tussen haar en haar harteloze pa (Rutger Hauer) – die zijn leven nota bene in dienst stelde van het toenmalige regime – met wie ze een levenslange koude oorlog voert.

‘Black Butterflies’ zal niet iedereen behagen: het verhaal is erg dramatisch en serieus, en Van der Oest gunt haar publiek nauwelijks een hapje lucht. Het egoïsme en het ogenschijnlijke gebrek aan zelfreflectie van de hoofdpersoon staat gemakkelijk identificatie bovendien in de weg, die is geen film waarin je automatisch sympathie voelt voor de heldin. De regisseuse heeft dat probleem echter op slimmem manier opgelost: steeds als je Ingrid dreigt op te geven, laat ze via een voice-over haar poëzie horen, en herinnert ze je er zo aan hoeveel diepte, hoeveel schoonheid er in haar zat.

Dat het camerawerk prachtig is en de landschappen van de Zuid-Afrikaanse kust adembenemend zijn, doet de boel ook geen kwaad. En als je dan in de laatste scène de stem hoort van Nelson Mandela, die Jonkers politieke gedicht ‘Die Kind Wat Doodgeskiet Is Deur Soldate By Nyanga’ voorlas tijdens zijn eerste toespraak als president voor het parlement, kun je niet anders dan stellen dat Jonker bijna veertig jaar na haar dood een eerbetoon heeft gekregen dat ze verdiende!


Foobie gebruiker WWagner

Auteursinformatie


Geschreven artikelen: 35
Leden aangebracht: 1

Meer uit de categorie recensies

Iron Man 2 (2010)

In Iron Man 2 wordt Tony Stark zwaar onder druk gezet door overheid, pers en publiek, omdat zij willen dat de techniek van Iron Man als militaire toepassing willen gebruiken. Stark weigert zijn ontwikkeling af te staan, wat leidt tot nieuwe en sterkere tegenstanders. Wint Stark ook dit duel?

Google Chrome, een alternatieve internet browser van hoge kwaliteit!

Internet Explorer, Safari, NetScape.. Allemaal verschillende internet browsers. Welke is dan het beste?

The Book of Eli (2010)

Eli loopt al 30 jaar met zijn boek door Noord Amerika om zijn missie te volbrengen. De gevaarlijke situaties die na de Apocalyps zijn ontstaan zijn een bedreiging voor zijn boek. Kan Eli zijn boek beschermen? En lukt het hem zijn missie te voltooien?

Recensie film: Turtles can fly

Recensie van de film Turtles can fly

Revenge: vernieuwend en verassend

De Amerikaanse hitserie Revenge weet niet alleen hoog te scoren op IMDB, de serie scoort ook goede recensies en prachtige kijkcijfers. Wat is het succes van deze vernieuwende dramaserie?