De geschiedenis van Europas meest bekende surfeiland: Fuerteventura


Publicatie datum:

De geschiedenis van Fuerteventura, van de oudheid tot nu. Alles over de verovering en het koloniale Fuerteventura.

Gesponsorde koppelingen

Iedere surfer en ook menig zonliefhebber kent natuurlijk het eiland Fuerteventura. Voor wie nooit van dit adembenemende eiland gehoord heeft: Fuerteventura is één van de Canarische eilanden en hoort dus bij Spanje. Het eiland staat vooral bekend om de vele watersportmogelijkheden. Veel mensen komen hier ieder jaar terug om te surfen op de beste golven van Europa, maar er zijn er maar weinig die de geschiedenis van deze bijzondere vakantiebestemming kennen. Dat is jammer, want Fuerteventura heeft een veel boeiender levensverhaal dan je in eerste instantie zou verwachten van dit kale, droge eilandje. 

Gesponsorde koppelingen

Pre-koloniale geschiedenis

Fuerteventura was, net als de rest van de Canarische eilanden, bevolkt door een primitief volk voordat de Europeanen naar het eiland kwamen. De meeste Canarios noemen hun voorouders ‘Guanches’, hoewel dit strikt gesproken de naam is van een specifieke stam van Tenerife. 'Mahorero' is het woord dat nog steeds gebruikt wordt om mensen afkomstig van Fuerteventura te beschrijven. Het komt van het oude word ‘mahos’ wat een type schoen gemaakt van geitenhuid is. Dit werd gedragen door de oorspronkelijke bewoners van het eiland.

In die tijd zou één van de namen van het eiland ‘Planaria’ zijn geweest, wat  afgeleid was van het grotendeels platte landschap. Een andere naam voor het eiland was ‘Herbania’ of ‘Erbania’, dat zou kunnen duiden op een rijke flora in die tijd. Dat is echter moeilijk te geloven als je nu kijkt naar het kale, droge landschap. Daarom is het aannemelijker dat het van het Berber woord ‘bani’ komt, dat wal betekend. Een lage wal spreidt zich uit over het smalste deel van het eiland, van La Pared (wat Spaans is voor wal) in het westen, naar de oostkust. Deze wal verdeelde het eiland in twee koninkrijken. In het noorden had je Maxorata, wat geregeerd werd door Guize. Het zuidelijke koninkrijk was Jandia, en werd geregeerd door Ayoze. Hoewel deze koningen de officiële heersers waren, namen zij beiden advies aan van twee priesteressen, moeder en dochter, Tibiabin en Tamonante. Er wordt wel aangenomen dat Fuerteventura een polygame gemeenschap was, waar iedere vrouw gemiddeld drie mannen had. De mensen leefden op vis en schelpdieren, geitenvlees, -melk en -kaas, en ‘gofio’ wat een soort bakmeel is. Al deze producten zal je vandaag de dag nog steeds kunnen vinden in de supermarkten. Ze leefden in grotten en deels ondergrondse woningen waarvan er enkele zijn ontdekt. Bij opgravingen zijn gebruiksvoorwerpen en potten gevonden. Er waren ook spirituele mensen. De hoogste bergen vormden een plaats voor heidense rituelen en ceremonies. Er zijn opgravingen en religieuze symbolen gevonden op Mount Tindaya, wat er op wijst dat dit zo’n heilige berg was.

De verovering

Zoals vaak het geval was, vormden de verlossing van heidense zielen en de hoop op de ontdekking van de bron van Sahara goud het motief voor de verovering.

De verovering begon in 1402, toen twee Fransen genaamd  Jean de Bethencourt en Gadifer de la Salle Fuerteventura binnenvielen. Door vele deserties arriveerden op Lanzarote ze met slechts 63 mannen, terwijl ze met 283 mannen waren uitgevaren. Nadat ze zich op Lanzarote gevestigd hadden, begonnen de excursies naar nabijgelegen eilanden. In 1404 hebben Bethencourt en Gadifer hun eerste nederzetting op Fuerteventura. Na vele moeilijkheden nam Gadifer de leiding over de invasie, terwijl Bethencourt naar het Spaanse schiereiland ging om erkenning en steun van de Castiliaanse koning te krijgen en nieuwe manschappen te rekruteren.

In 1405 volbracht veroveraar Jean de Bethencourt hun verovering van het eiland en gaf zijn naam aan de voormalige hoofdstad, Betancuria, aan de westkust. (Puerto del Rosario werd in 1835 benoemd als de nieuwe hoofdstad) De naam van het eiland zelf zou komen van Bethencourt’s uitroep “Quelle forte aventure!” (“Wat een groot avontuur!”)

Bethencourt zou bij zijn verovering geholpen zijn door de invloed van de twee priesteressen, die er bij Ayoze en Guize op aangedrongen zouden hebben om zich over te. Zij hebben beiden wat land en negen jaar vrijstelling van het betalen van schatting gekregen. Of de rest van de oorspronkelijke bevolking is opgenomen of verkocht als slaven is niet bekend, maar het feit dat veel oorspronkelijke woorden en technieken nog steeds bestaan suggereert het eerste.

Jean de Bethencourt keerde terug naar Normandië, en liet het eiland over aan zijn neefje. Door verkoop en overerving ging het eiland over van heerser op heerser, om uiteindelijk geërfd te worden door de Herrera-Perazas. Voor de volgende drie eeuwen bleef het eiland in handen van deze familie. Ondanks de onderwerping van de oorspronkelijke bevolking waren dit geen vredige tijden.

Portugal had een begerig oogje op zowel Lanzarote als Fuerteventura, en zette in 1460 een expeditie op om de eilanden binnen te vallen. Kustdorpjes bleven kwetsbaar voor aanvallen door piraten, waardoor de inwoners gedwongen werden hun toevlucht te zoeken in de bergen.

In 1476 werd het grondgebied de ‘Señorio Territorial de Fuerteventura’,  deel van de Katholieke Monarchieën.

Aldus was de Spaanse erfenis gecreëerd, met de Franse invloed gereduceerd tot een aantal ver-Castiliaanse versies van Franse plaatsnamen zoals Morro Jable (van het Franse ‘sable’ wat zand betekend), La Oliva (de olijfboom) en Betancuria. De naam van het eiland zelf zou inderdaad een Spaanse aanpassing aan Bethencourt’s uitroep zijn.

Koloniaal Fuerteventura

Het eiland had te lijden onder vele piraten aanvallen. In 1593 viel een groep Berbers het eiland aan, en drong door tot aan de hoofdstad. De kerk in Betancuria werd platgebrand, dorpen werden geplunderd, mensen werden gevangen genomen en veel losgeld werd geëist om hen uit de kerkers van Fez te bevrijden. Meerdere kastelen werden gebouwd langs de hele kustlijn om het eiland tegen dit soort aanvallen te beschermen. Als extra voorzorgsmaatregel ging de bevolking zo veel mogelijk in het binnenland wonen. Vanwege de invasies werden de Kapitein Generaal en meerdere Sergeant Majoors naar Fuerteventura gestuurd om het eiland uit naam van de kroon te verdedigen.

Langzamerhand leek het leven iets stabieler te worden, met de vorming van zes nieuwe parochies in de 18e eeuw. In 1708 werd het militaire regiment opgericht, bestuurd door kolonels. Zij vestigden zich in La Oliva, wat de militaire en burgerlijke hoofdstad van het eiland werd. De kolonels hadden een aanzienlijke macht door de burgemeester te kiezen en iedereen die tegen hen in durfde te gaan te verbannen. Voor meer dan een eeuw werden huwelijken gearrangeerd tussen de kolonels’ familieleden om zo een gesloten cirkel te creëren. Het dorp Antigua werd kort de hoofdstad van het eiland in 1808, maar belangrijker werd de focus op tegenstand tegen het feodaal stelsel, die broeide onder de mensen in het zuiden. Zij waren het er niet mee eens dat de adel alle macht en bezittingen toe-eigende, waardoor het gewone volk erg afhankelijk was geworden van de hogere klassen.

Een periode van conflict volgde tussen aanhangers van de colonels en het feodaal stelsel in het noorden, en zij die hier tegen waren in het zuiden. Uiteindelijk werd het feodaal stelsel in 1835 afgeschaft en iedere parochie werd een administratief district. In 1820 werd de haven van Puerto de Cabras (nu Puerto del Rosario) benoemd tot voornaamste haven van het eiland, en in 1835 werd dit ook de hoofdstad van het eiland.

In 1912 verkregen de Canarische eilanden het recht om zichzelf te besturen.

In de jaren ‘40 van de 20e eeuw werd het eerste vliegveld op het eiland gebouwd, ten westen van Puerto del Rosario langs de weg naar Tindaya. Het toerisme nam toe in de jaren ’60 met de bouw van het huidige vliegveld en de eerste hotels.

Het hedendaagse Fuerteventura

Vandaag de dag is Fuerteventura nog altijd erg populair onder toeristen. Er zijn vele hotels en appartementen, leuke dorpjes met goede restaurants en vele (surf)bars en cafés. De stranden zijn prachtig, en de golven de beste van Europa. Kortom: een waar paradijs voor menig toerist en surfliefhebber!


Auteursinformatie


Geschreven artikelen: 2
Leden aangebracht: 0

Meer uit de categorie regios-landen

Italië, de Eolische eilanden

De Eolische eilanden horen bij Italië en liggen vlakbij Sicilië

Marokkaans trouwfeest

Hoe ziet een Marokkaans trouwfeest eruit?

De Jasmijnrevolutie

De Jasmijnrevolutie in Tunesië in 2011

Piramiden nader bekeken.

Het geheim van de piramiden

De Atheense polis

In dit artikel worden de kenmerken van de oude Atheense polis besproken